انعکاس

 درباب تغییروتحولات اداره فرهنگ وارشاد اسلامی رامسر

حالا هستی یا هرگز بوده ای ؟!

رامسر- هوشنگ امیدی: شهرستان رامسریکی ازمعدود شهرستان های استان مازندران است که به جهت برخورداری ازموقعیت جغرافیایی بکروبی مثالش دیرزمانی است نگاه های بسیاری را درسطح بین المللی به اختصاص داده وبه یک هویت جهانی دست پیدا کرده است. هویتی که آوازه این شهرستان را دراقصی نقاط دنیا به گوش جهانیان رسانده ومی رساند ودراین گذر، زیبایی خاطره انگیزش همراه با عطرگلِ بهارنارنج ؛ روح خسته وتشنه گردشگران داخلی وخارجی را نوازش می دهد.

این مهمترین نعمت وبه دیگرسخن، انگیزه ای حیاتی است که مسئولان امررا به تحرک واداشته بلکه پیرامون معرفی جاذبه های طبیعی، گردشگری، فرهنگی، اجتماعی وآداب ورسوم رامسراقداماتی قابل توجه انجام داده که درخورِشأن ومنزلت مردم شریف رامسروموقعیت جهانی آنان باشد.

وچنین است که دراین برهه تاریخی، رامسربه واسطه توجه ویژه مسئولان !، البته بعد ازگذشت چند دهه اخیرچهره ویژه ای به خود گرفته که پیش ازآن شاهد نبودیم ازجمله اینکه حالت کارگاهی پیداکرده ودرگوشه وکنارآن ساخت پروژه های عظیم بومی وملی به چشم می آید، همچنین با وجود هفت دانشگاه دولتی وخصوصی د ررامسر، این شهرستان به یک شهردانشگاهی تبدیل شده که میزبان بیش از10هزار دانشجواست وصد البته جزاین، سالانه میزبان میلیونها گردشگراست که رامسررا به خاطر داشته هایش به عنوان مقصد تفریحی خویش انتخاب می کنند.

افزون براین با توجه به عنایت ویژه وکم سابقه مسئولان نظام به خصوص دولت نهم ودهم چند صباحی است، رامسربه عنوان نخستین شهرنمونه گردشگری والکترنیک کشورمعرفی شده واین نوید را می دهد که دروازه های جهانی ترشدن؛ برروی این شهرومردمانش گشوده شود وخواهد شد.

براین اساس زیاد پربیراه نیست اگرگفته شود اکنون رامسر، شهری دانشگاهی، فرودگاهی، توریستی وتفریحی است که به یمن این تحولات، توسعه اقتصادی وگردش مالی دراقتصاد بومی ومحلی را برای جامعه شهروندی به ارمغان می آورد.

اما با این اوصاف موضوعی که دراین شهرستان زیبا وتاریخی، خلاء آن به شدت هرچه تمام احساس می شود وبه عبارتی حلقه گمشده یا نقطه ضعف مسئولان استانی وشهرستانی رامسردربخش فرهنگ وهنراست؛ «سرمایه گذاری فرهنگی وتوسعه وگسترش اماکن فرهنگی وهنری» است که به خاطرکم توجهی ویا سهل انگاری متولیان امر، یعنی پرچم داران اداره فرهنگ وارشاد اسلامی ودودیگراداره تبلیغات اسلامی شهرستان رامسر، انجام اقدامات فرهنگی متناسب با آوازه جهانی رامسروفرهنگ مردمانش هرگزشکل نگرفته ودرسطح بسیارپایینی نزول کرده که جای تاسف وتعمق دارد والبته کاری اگرصورت گرفته قابل توجه نبوده ورهاورد چشم گیری برای شهروندان نداشته است.

به زعم نگارنده این ساده انگاری ویا هیچ انگاری، کلیه خدمات پیشین ودرحال انجام را به چالش کشیده، زیرا اعتقاد براین است جامعه ایی که فرهنگ وهنردرآن مظلوم واقع شود؛ نشان دهنده این است که محرک های فرهنگی آن جامعه یا به خواب رفته ویا هرگزوجود خارجی نداشته که به خواب رفته تا ازخواب غفلت بیدارشوند وازهمه مهمتر، آنجا که فرهنگ وکارکردهای آن حضورنداشته باشند مسلما اقدامات ارزشمند وسازنده کمترشکل می گیرد، درنتیجه جامعه شهروندی به مرورنسبت به داشته های معنوی خود سُست وبی اعتقاد شده وآنها را ازیاد خواهد برد.

وچنین است که شهرستان رامسربا آنکه میزبان نیروی جوان تحصیل کرده ودرحال تحصیل است اما چهره فرهنگی آن خالی ازصحنه تئاتروسینما، خانه فرهنگ وفرهنگسرا، شهرکتاب وپارک شهراست بلکه جوانان وخانواده های آنان درکناریکدیگر، اوقات فراغت خویش را درچنین اماکنی، باهم گذرانده وباهم بودن را صمیمانه تجربه کنند که نتیجه آن ایجاد پیوند وصمیمیت بیشتراست. ولی درمقابل، فضای غیرفرهنگی که بیشترجنبه تفریحی دارد وبه هیچ عنوان خوراک فرهنگی دراختیارشهروندان قرارنمی دهد فراوان دیده می شود واین بزرگترین آسیبی است که آینده فرهنگی همه ما را هدف گرفته است.

نمی دانم برما چه رفته که سرنوشت توسعه سرمایه گذاری فرهنگی، توسط سیاست بازی مسئولان وجنگ زرگری میان مسئولان اداری به دست فراموشی سپرده شده است ودراین نسخه ازپیش نوشته شده، مردم تنها شاهد جابجایی مسئولان والبته تعهدات انجام نشده آنان هستند.

وضعیت نامعلوم وسرگردان سرمایه های فرهنگی هنری ومعنوی شهرنمونه گردشگری رامسر، به گونه ای است که سالها جزحسرت واندوه، چیزی بردل مردم، هنرمندان واصحاب قلم باقی نگذاشته است. همین جا پیشنهاد می شود اگرمسئولان به فکرسرای مادی هنرمندان ودست اندرکاران فرهنگ وهنرشهرستان رامسرنیستند دست کم، به پاس اینکه هنرمندان واهل فرهنگ به پای وعده های آنان موی سپید کرده ودلشان فرسوده شده، مرهمت فرموده برای آرامستان آنان واندیشه های دلسوزانه شان چاره اندیشی کنید که حداقل ازاین لطف معنوی بی نصیب نمانند!!!

صاحب این قلم ازظلم وجفایی که برتن فرهنگ هنروآداب ورسوم این دیاررفته دلی پردرد دارد واعتراف می کند اگروضعیت فرهنگی شهرستان رامسرهمچنان به بهانه های واهی ازجمله کمبود زمین وبودجه واعتبارات فرهنگی، درمداربی توجهی مسئولان سیرکند، عنوانِ شهرنمونه گردشگردی کشوربرای رامسر؛ یک تاج غم انگیزی است که برسرمردمانش گذاشته تا ازوصول مطالبات فرهنگی هنری خویش بازمانند وچون گذشته نظاره گرمیزبانی باد وسرما، مار، مور، ملخ، خوک، شغال وکفتار؛ درسرمایه های فرهنگی معنوی خود باشند. برای اثبات این ادعا کافیست به باغ سی هکتاری وساختمان نیمه کاره چند دَه ساله فرهنگسرای رامسر، ساختمان بلااستفاده برج چشم انداز ودرکل پروژه باغ ایرانی مراجعه کرده که بیش ازیک دهه است سرمایه های بیت المال درآنها به باد هوا گرفته شده ودراین میان اگرمسئولی ازسردلسوزی برای رهایی ازاین بلاتکلیفی پا درمیانی کند، متاسفانه صاحبان سرمایه وقدرت همکاری لازم نمی کنند!!

مسلما ازجمله هدف های تغییروتحول، اصلاح وضعیت ساکن وخاموش فرهنگ وهنرشهرستان رامسرواعطای روحی تازه به فرهنگ این دیاربوده که امید است به بارنشیند. حال بماند که رییس یک اداره را با رییس همان اداره درشهری دیگرجایگزین می کنند اما مهم این است که نیروی جدید با انگیزه تحول وایجاد تغییرات مثبت، مسئولیت اداره فرهنگ وارشاد اسلامی رامسر را پذیرفته است واین جای دلگرمی است. قاعدتا ما نیزبه اراده تغییروتحول ونفس این جابجایی تسلیم هستیم وازسرعناد سخن به میان نمی آوریم، اما حق داریم وانتظارمان بی جهت نیست اگربه جستجو وکنکاش کم کاریها ویا گوشزد کردن خواسته ها برآییم.

به دیگرسخن ازآنجایی که رامسردرسال 91 میزبان مدیران تازه نفس، ولایی وارزشی بود وتغییرات بسیاری درصحنه های دینی، ارشادی وسیاسی درآن صورت گرفت که به یمن این تحولات امام جمعه محترم، مدیریت سیاسی فرمانداری ومدیریت اداره فرهنگ وارشاد رامسر؛ فرصت خدمتگزاری به مردم را دراین شهرستان پیدا کردند لذا هنرمندان واصحاب قلم درکنارمردم فرهنگ دوست ازمسئولان محترم انتظاردارند، آرمانهای فرهنگی اجتماعی سیاسی واقتصادی آنان زنده شود وجان تازه بگیرد وازاین گذشته درپی معنا بخشیدن به هویت حقیقی وحرفه ای اداره فرهنگ وارشاد اسلامی رامسربرآیند که دیرزمانی بود ازسرزندگی وپویایی دورمانده بود.

پایان این سخن، آرزوی خجسته ای خطاب به مدیریت جدید اداره فرهنگ وارشاد اسلامی رامسراست وآن تاکید به رجوع ودعوت ازهنرمندانِ اهل قلم ورسانه، به خانه خویش وتشکیل انجمن های هنری است که سالها به دست فراموشی سپرده شده وبه کنجی پناه برده بودند، پس همت کنید تا شاید مرهمی برزخم های کهنه فرهنگ وهنراین شهرزیبا نهید. امیدواریم.